Viadrina Logo
Jura Logo
Foto Logo

Article Comparison - Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji

Artykuł 44
Ekstradycja

1. Niniejszy Artykuł ma zastosowanie do przestępstw określonych zgodnie z niniejszą Konwencją, jeżeli osoba będąca przedmiotem wniosku o ekstradycję znajduje się na terytorium wezwanego Państwa Strony, pod warunkiem, że czyn stanowiący podstawę wniosku ekstradycyjnego jest przestępstwem karanym zarówno we wzywającym Państwie Stronie, jak i w wezwanym Państwie Stronie.

2. Niezależnie od postanowień ustępu 1 niniejszego Artykułu, Państwo Strona, którego prawo na to zezwala, może wyrazić zgodę na ekstradycję osoby w związku z popełnieniem któregokolwiek z przestępstw objętych niniejszą Konwencją nawet wówczas, gdy nie jest ono karalne zgodnie z jego prawem wewnętrznym.

3. Jeśli wniosek o ekstradycję obejmuje więcej niż jedno odrębne przestępstwo, z których przynajmniej jedno może stanowić podstawę do ekstradycji na mocy niniejszego Artykułu, a z których inne nie mogą stanowić podstawy do ekstradycji ze względu na ich okres kary pozbawienia wolności, jednak które są powiązane z przestępstwami określonymi zgodnie z niniejszą Konwencją, wówczas wzywane Państwo Strona może stosować niniejszy Artykuł również w odniesieniu do tych innych przestępstw.

4. Każde z przestępstw, których dotyczą postanowienia niniejszego Artykułu, uważa się za włączone jako przestępstwo ekstradycyjne do każdej umowy o ekstradycji obowiązującej w stosunkach pomiędzy Państwami Stronami. Państwa Strony zobowiązują się do włączania takich przestępstw jako przestępstw ekstradycyjnych do każdej umowy o ekstradycji, jaka zostanie pomiędzy nimi zawarta. Państwo Strona, którego prawo na to zezwala, w przypadku, gdy stosuje niniejszą Konwencję jako podstawę dokonania ekstradycji, nie uzna żadnego z przestępstw określonych zgodnie z niniejszą Konwencją za przestępstwo polityczne.

5. Jeżeli Państwo Strona, które uzależnia ekstradycję od istnienia umowy, otrzymuje wniosek ekstradycyjny od innego Państwa Strony, z którym nie ma zawartej umowy o ekstradycji, Państwo to może uważać niniejszą Konwencję za podstawę prawną ekstradycji w odniesieniu do każdego z przestępstw, do którego mają zastosowanie postanowienia niniejszego Artykułu.

6. Państwo Strona, które uzależnia ekstradycję od istnienia umowy:

(a) w chwili składania swego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Konwencji, informuje Sekretarza Generalnego ONZ o tym, czy przyjmuje niniejszą Konwencję jako prawną podstawę współpracy ekstradycyjnej z innymi Państwami Stronami Konwencji; oraz

(b) jeżeli Państwo Strona nie przyjmuje niniejszej Konwencji jako prawnej podstawy współpracy ekstradycyjnej, Państwo to powinno dążyć, w stosownym zakresie, do zawarcia umów ekstradycyjnych z innymi Państwami Stronami niniejszej Konwencji, celem wprowadzenia w życie postanowień niniejszego Artykułu.

7. Państwa Strony, które nie uzależniają ekstradycji od istnienia umowy, uznają przestępstwa, do których mają zastosowanie postanowienia niniejszego Artykułu, za przestępstwa ekstradycyjne w stosunkach pomiędzy tymi Państwami.

8. Ekstradycja podlega warunkom określonym w prawie wewnętrznym wezwanego Państwa Strony lub w mających zastosowanie umowach ekstradycyjnych, w tym, między innymi, minimalnemu zagrożeniu karą jako warunkowi ekstradycji oraz podstawom, na jakich wezwane Państwo Strona może odmówić ekstradycji.

9. Państwa Strony, z zastrzeżeniem ich prawa wewnętrznego, dążą do przyspieszenia postępowań ekstradycyjnych oraz do uproszczenia wymagań co do dowodów przedstawianych w takich postępowaniach, w odniesieniu do przestępstw, do których mają zastosowanie postanowienia niniejszego Artykułu.

10. Z zastrzeżeniem przepisów prawa wewnętrznego i postanowień umów o ekstradycji, wezwane Państwo Strona może, po dojściu do przekonania, że uzasadniają to okoliczności i że są one pilne, oraz na wniosek wzywającego Państwa Strony, pozbawić wolności osobę, której dotyczy wniosek ekstradycyjny i która przebywa na jego terytorium albo zastosować inne odpowiednie środki celem zapewnienia obecności tej osoby w postępowaniu o ekstradycję.

11. Państwo Strona, na którego terytorium znalazła się osoba, której zarzuca się popełnienie przestępstwa, jeżeli nie wydaje tej osoby w związku z przestępstwem, do którego mają zastosowanie postanowienia niniejszego Artykułu, wyłącznie na takiej podstawie, że jest to obywatel tego Państwa, na wniosek Państwa Strony, które złożyło wniosek o ekstradycję, ma obowiązek przedstawienia sprawy, bez zbędnej zwłoki, swym właściwym organom celem wniesienia oskarżenia. Organy te wydają decyzję i prowadzą postępowanie w taki sam sposób, jak w wypadku dowolnego innego ciężkiego przestępstwa, zgodnie z prawem wewnętrznym tego Państwa Strony. Państwa Strony, których to dotyczy, współpracują ze sobą, zwłaszcza pod względem proceduralnym i dowodowym, celem zapewnienia sprawności takiego postępowania.

12. Jeżeli Państwo Strona może zgodnie ze swym prawem wewnętrznym dokonać ekstradycji albo w inny sposób wydać swego obywatela tylko pod warunkiem, że osoba ta zostanie odesłana do tego Państwa Strony celem odbycia kary orzeczonej w wyniku procesu lub postępowania, w związku z którym złożono wniosek o ekstradycję lub wydanie tej osoby, a to Państwo Strona i Państwo Strona, które złożyło wniosek ekstradycyjny wyrażają zgodę na taki wariant oraz na inne warunki, jakie mogą uznać za stosowne, taka warunkowa ekstradycja lub wydanie stanowi wypełnienie zobowiązania określonego w ust. 11 niniejszego Artykułu.

13. Jeżeli odmawia się ekstradycji, której celem jest wykonanie wyroku, ponieważ osoba, której dotyczy wniosek ekstradycyjny, jest obywatelem wezwanego Państwa Strony, wezwane Państwo Strona, jeżeli dopuszcza to jej prawo wewnętrzne oraz zgodnie z wymaganiami tego prawa, na wniosek wzywającego Państwa Strony, rozważy wykonanie kary orzeczonej zgodnie z prawem wewnętrznym wzywającego Państwa Strony albo pozostałej części takiej kary.

14. Osoba, w odniesieniu do której toczy się postępowanie związane z którymkolwiek z przestępstw, do którego mają zastosowanie postanowienia niniejszego Artykułu, powinna mieć zagwarantowaną uczciwość traktowania we wszystkich stadiach postępowania, w tym powinny jej przysługiwać wszystkie prawa i gwarancje określone w prawie wewnętrznym Państwa Strony, na którego terytorium ta osoba przebywa.

15. Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako nakładające obowiązek dokonania ekstradycji, jeżeli wezwane Państwo Strona ma istotne podstawy, by uważać, że wniosek został złożony w celu oskarżenia lub ukarania osoby z uwagi na jej płeć, rasę, wyznanie, narodowość, pochodzenie etniczne lub poglądy polityczne albo, że przychylenie się do wniosku pogorszyłoby sytuację takiej osoby z którejkolwiek z powyższych przyczyn.

16. Państwa Strony nie mogą odmówić ekstradycji z tej tylko przyczyny, że przestępstwo jest również uważane za związane z kwestiami skarbowymi.

17. Przed odmową ekstradycji, wezwane Państwo Strona, w stosownym zakresie, skonsultuje się z wzywającym Państwem Stroną, stwarzając mu wystarczającą możliwość przedstawienia jego opinii i udzielenia informacji istotnych z punktu widzenia wysuwanych zarzutów.

18. Państwa Strony dążą do zawierania dwustronnych i wielostronnych umów lub porozumień celem osiągania lub zwiększania efektywności ekstradycji.