Viadrina Logo
Jura Logo
Foto Logo

Article Comparison - Konwencja dotycząca minimalnych norm na statkach handlowych [*]

Artykuł 2

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą konwencję, zobowiązuje się:

a)  do wydania ustawodawstwa ustalającego w odniesieniu do statków zarejestrowanych na jego terytorium:

(i)  normy bezpieczeństwa, w tym normy dotyczące kwalifikacji, czasu pracy i stanu załogi, mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia na statkach;

(ii)  właściwe środki zabezpieczenia społecznego;

(iii)  warunki pracy i urządzenia bytowe na statkach w zakresie, w jakim według opinii Członka nie zostały objęte przez układy zbiorowe lub określone przez właściwe sądy w sposób jednakowo obowiązujący dla zainteresowanych armatorów i marynarzy przepisy;

oraz do upewnienia się, że postanowienia tego ustawodawstwa są rzeczywiście równoważne z konwencjami lub z artykułami konwencji, które są wymienione w załączniku do niniejszej konwencji, o ile Członek nie jest w inny sposób obowiązany do wprowadzenia w życie tych konwencji;

b)  do sprawowania nad statkami zarejestrowanymi na jego terytorium skutecznej jurysdykcji lub kontroli w zakresie:

(i)  norm bezpieczeństwa, w tym norm dotyczących kwalifikacji, czasu pracy i stanu załogi, ustalonych w ustawodawstwie krajowym;

(ii)  środków zabezpieczenia społecznego, ustalonych w ustawodawstwie krajowym;

(iii)  warunków pracy i urządzeń bytowych na statku, ustalonych w ustawodawstwie krajowym lub określonych przez właściwe sądy w sposób jednakowo obowiązujący dla zainteresowanych armatorów i marynarzy,

c)  do upewnienia się, że środki podjęte w celu zapewnienia skutecznej kontroli pozostałych warunków pracy i urządzeń bytowych na statku są, jeżeli Członek nie wykonuje skutecznej jurysdykcji, uzgodnione między armatorami lub ich organizacjami a organizacjami marynarzy, utworzonymi zgodnie z podstawowymi postanowieniami Konwencji dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych, z 1948 r., oraz konwencji dotyczącej prawa organizowania się i rokowań zbiorowych, z 1949 r.;

d)  do zapewniania:

(i)  stosowanych procedur postępowania podlegających ogólnemu nadzorowi właściwej władzy i ustalonych, jeżeli zachodzi taka potrzeba, po trójstronnej konsultacji między tą władzą a reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy, dotyczących zatrudniania marynarzy na statkach zarejestrowanych na jego terytorium oraz rozpatrywania składanych w związku z tym skarg;

(ii)  stosownych procedur postępowania podlegających ogólnemu nadzorowi właściwej władzy i ustalonych, jeżeli zachodzi taka potrzeba, po trójstronnej konsultacji między tą władzą a reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy, dotyczących rozpatrywania jakiejkolwiek skargi związanej z zatrudnieniem i złożonej, jeżeli to jest możliwe, w chwili przyjmowania na jego terytorium marynarzy będących jego obywatelami do pracy na statkach zarejestrowanych w obcym kraju oraz zapewnienia, aby takie skargi, jak również jakakolwiek skarga związana z zatrudnieniem i złożona, jeżeli to jest możliwe, w chwili przyjmowania na jego terytorium marynarzy obcokrajowców do pracy na statkach zarejestrowanych w obcym kraju, zostały szybko przekazane przez właściwą władzę właściwej władzy kraju, w którym statek jest zarejestrowany, a kopia skargi - Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy;

e)  do zapewniania, aby marynarze przyjmowani do pracy na statkach zarejestrowanych na jego terytorium byli odpowiednio wykwalifikowani lub wyszkoleni w zakresie obowiązków, do których pełnienia zostali zatrudnieni, biorąc pod uwagę postanowienia Zalecenia dotyczącego szkolenia zawodowego marynarzy, z 1970 r.;

f)  do sprawdzania za pomocą inspekcji lub innych właściwych środków, czy statki zarejestrowane na jego terytorium odpowiadają obowiązującym międzynarodowym konwencjom pracy, które ratyfikował, przepisom ustawodawstwa wymaganym zgodnie z punktem (a) niniejszego artykułu oraz w takim zakresie, w jakim jest to właściwe w myśl prawa krajowego - odpowiednim układom zbiorowym;

g)  do przeprowadzania urzędowego dochodzenia w sprawie każdego poważnego wypadku morskiego, obejmującego statki zarejestrowane na jego terytorium, zwłaszcza gdy wypadek spowodował uszkodzenie ciała lub utratę życia; sprawozdanie końcowe z takiego dochodzenia powinno być normalnie opublikowane.